در انتهاي هر سفر
در آيينه
دار و ندار خويش را مرور مي كنم
اين خاك تيره اين زمین...
پاپوش پاي خسته ام ...
اين سقف كوتاه آسمان ...
سرپوش چشم بسته ام ...
اما خداي دل !!!
در آخرين سفر
در آيينه به حز دو بيكرانه كران
به جز زمين و آسمان
چيزي نمانده است ....
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه هشتم مهر 1388 توسط قطره ی اشک
درباره وبلاگ
می دونی وقتی خدا داشت بدرقه ام می کرد بهم چی گفت ؟
گفت جایی که می ری مردمی داره که می شکننت ، نکنه غصه بخوری ، من همه جا باهاتم ، تو تنها نیستی .
تو وجودت عشق میذارم که بغض کنی ، اشک میدم که همراهیت کنه و مرگ میدم که بدونی دوباره بر می گردی پیشم !
آرشيو مطالب
آخرين مطالب
نويسندگان
موضوعات
پيوند ها
پيوندهاي روزانه
